Większości ludzi flamenco kojarzy się z tancerkami w szerokich barwnych sukniach i tancerzami, którzy wystukują butami rytm muzyki. Jednak flamenco to nie zwykły taniec, ale mistyczne przeżycie, które pozwala wyrazić swoje emocje i samego siebie w tańcu.

Geneza tego tańca do dziś nie jest do końca jasna i jednoznaczna. Pewne jest, że ukształtował się w Andaluzji – miejscu, które zamieszkiwali ludzie różnych nacji i w którym stykały się różnorodne kultury. Dlatego we flamenco można dostrzec elementy religijnych tańców orientalnych, hinduskich, a nawet żydowskich. Za twórców tego niezwykłego tańca uważa się Cyganów andaluzyjskich.

Jednak flamenco to nie tylko taniec. To cała gama elementów, takich jak figury choreograficzne, mimika, muzyka, śpiew i stroje, które są środkami wyrażenia uczuć tancerzy. Poszczególne gesty i ruchy nie posiadają konkretnych znaczeń. To od widzów zależy, czy dadzą się porwać temu niezwykłemu spektaklowi i zrozumieją jego przesłanie.

Dlatego we flamenco, obok techniki wykonywania poszczególnych ruchów, niezwykle ważna jest autentyczność wyrażania uczuć. Każdy tancerz dąży do tego poprzez tzw. „duende” – które pozwala wyrazić siebie w tańcu i jednocześnie pozwala obserwatorom zrozumieć to, co chce przekazać tańczący. Dlatego mistykę flamenco można poczuć jedynie obserwując je na żywo lub dając się samemu porwać tańcowi.

Taniec flamenco jest z natury tańcem solowym, chociaż istnieją odmiany, które tańczy się w parach. Najczęściej jednak składa się z poszczególnych występów pojedynczych tancerzy, które tworzą swoistą całość.