Moulin Rouge większości z nas kojarzy się z filmem Baza Luhrmana z 2001 roku. Jednak ta nieco mdła historia z udziałem Nicole Kidman i Ewana McGregora nie oddaje ducha i nastroju słynnego miejsca. Ten kabaret zbudowany w końcu XIX wieku stanowił mekkę dla artystów, prostytutek i innych indywiduów, zamieszkujących Paryż. Był także wzorem dla innych tego typu instytucji powstających na całym świecie.

Moulin Rouge został zbudowany w 1889 roku przez właściciela paryskiej Olimpii – Josepha Ollera. Charakterystycznym i najbardziej rozpoznawalnym elementem nowego kabaretu była makieta, przedstawiająca czerwony młyn.

Już samo miejsce, w pobliżu Montmartru i dzielnicy czerwonych latarń (kto nie słyszał o placu Pigalle?) było znamienne. Z jednej strony skupisko artystów, z drugiej miejsce, gromadzące córy Koryntu, gwarantowało interesującą klientelę. Bardzo szybko zresztą Moulin Rouge zaczęło przyciągać środowisko francuskiej bohemy.

Cechą, która wyróżniała wieczory w Moulin Rouge były występy kobiet, tańczących francuskiego Kankana. Taniec ten, początkowo kojarzony z niższymi sferami społecznymi, został zaadoptowany przez kobiety lekkich obyczajów, które pragnęły w ten sposób kusić męską klientelę.

Francuski kankan, w przeciwieństwie do wersji anglosaskiej, był tańczony indywidualnie. Tancerki starały się go wykonywać w maksymalnie prowokacyjny sposób, między innymi podnosząc spódnicę w taki sposób, że można było zobaczyć bieliznę (bądź jej brak). Oprócz tańca, Moulin Rouge był także jednym z pionierów rozwijającego się strip – teasu. Za punkt zwrotny można uznać występ w 1907, francuskiej aktorki, Germaine Aymos, której jedyne odzienie stanowiły trzy muszle.

Jednak nie tylko taniec i strip – tease był przyczyną rozgłosu, który towarzyszył kabaretowi. Także dekadenckie zachowanie bywalców, powodowało, że Moulin Rouge był obiektem nieustannych ataków obrońców moralności, twierdzących że kabaret ten jest gniazdem występku i rozpusty.