Od momentu pojawienia się walca na przełomie XVIII i XIX wieku cieszy się on niesłabnącą popularnością i do dziś jest jednym z najchętniej tańczonych tańców towarzyskich. Przedstawiamy krótką historię tego niezwykłego tańca oraz podstawowe informacje o jego odmianach – walcu angielskim i wiedeńskim.

Ze speluny na salony

Ojczyzną walca są Niemcy i to właśnie z tego kraju pochodzi zarówno sam taniec, jak i jego pierwowzory. Co interesujące, początkowo walc był uważany za taniec podrzędny i najczęściej pojawiał się w lokalach o niezbyt dobrej reputacji.

Tempo tańca było wolne, a charakterystyczne dla niego wirowanie wykonywano na jak najmniejszej przestrzeni. Dowodem umiejętności tanecznych było wykonywanie obrotów praktycznie w miejscu. Obecnie tempo walca jest umiarkowane, w takcie 3/4.

Dopiero później walc zawojował sale balowe oraz salony, a nawet kręgi arystokracji. Niewątpliwym przełomem było pojawienie się po raz pierwszy walca w operze wiedeńskiej. Miało to miejsce w 1786 roku w operze pod tytułem „La cosa rara”. To wydarzenie zapewniło mu wstęp praktycznie na wszystkie sale balowe na całym świecie.

Później rozwój tańca poszedł w dwóch kierunkach, które obecnie nazywamy walcem wiedeńskim i walcem angielskim.

Walc wiedeński

Ta odmiana walca swój debiut miała w 1815 roku podczas słynnego Kongresu Wiedeńskiego. Początkowo jednak nie zyskał przychylności dworu. Podczas pierwszego wykonania walca damy dworu ostentacyjnie opuściły salę balową, uznając że obejmowanie się partnerów w tańcu jest niemoralne i nieprzyzwoite. Inni natomiast twierdzili, że wirowanie w tak szybkim tempie podczas tańca może nie tylko wywoływać różne choroby, ale nawet prowadzić do śmierci. Mimo początkowo nieprzychylnych opinii walc na stałe zagościł na wszystkich balach już w pierwszej połowie XIX wieku.

Walc wiedeński jest tańcem o tempie około 60 taktów na minutę z nieparzystym metrum (3/4). Jego najbardziej charakterystycznymi cechami jest płynność ruchów (którą bardzo trudno wypracować) oraz szybkie wirowe obroty.