Rolnicy i biedni mieszkańcy przedmieść Dominikany, próbując zapomnieć o ciężkim życiu i licznych problemach, znaleźli sposób na oderwanie się od smutnej codzienności. Sposobem tym była Bachata.

Tańczona na wsiach pośród drzew i pól uprawnych, w miastach na patio czy w parku, stawała się coraz bardziej popularna. Służący i rolnicy pod koniec dnia śpiewali nostalgiczne, romantyczne piosenki o miłości, przygrywając na czym się dało. Powolna, przesycona uczuciem muzyka zachęcała do tańca.

Taneczna telenowela

Tematyka pieśni była bliska sercu prostych ludzi. Bachata opowiadała najczęściej o trudnej, pełnej przeciwieństw nieszczęśliwej miłości, zdradzie, smutku, pięknych wspomnieniach utraconej młodości. Nic więc dziwnego, że bachatę uwielbiali robotnicy, rolnicy i gospodynie domowe.

Śpiewając i tańcząc bachatę, zmęczeni mieszkańcy Dominikany mogli się zrelaksować, zakończyć miło męczący dzień i nabrać sił do dalszej ciężkiej pracy. Bachata szybko stała się muzyczno-tanecznym odpowiednikiem Harlequina lub obyczajowej telenoweli. Nowy gatunek nazywano "amargue”, czyli „gorzką muzyką” i choć bachata popularna była początkowo tylko wśród najbiedniejszych mieszkańców Dominikany, jej uniwersalny charakter zaczął odpowiadać coraz szerszemu gronu tancerzy i muzyków.

Nostalgiczna opowieść o uczuciach

Sama nazwa ma podwójne znaczenie. W niektórych częściach wyspy bachata oznacza śmierć, lecz częściej określa się tym mianem zabawę. Możliwe, że nazwa wywodzi się również z włoskiej „ballaty” – czyli dawnego określenia muzyki popularnej. Bachata jest spokojna, tancerze poruszają się powoli, skupiając na wyrażaniu emocji i uczuć. Ten taniec to opowieść o miłości, którą wyznaje się za pomocą ruchów i kroków. Ważne, by przekazać drugiej osobie, co się czuje i czego oczekuje.

Bachata na początku nie posiadała ustalonych kroków. Tancerze poruszali się powoli, bardzo blisko siebie, wykonując płynne, koliste ruchy biodrami, z prawą nogą wsuniętą bardzo głęboko pomiędzy nogi partnera. Bachatę tańczy się na 4, a krok podstawowy jest bardzo prosty. Tancerze poruszają się powoli na boki lub do przodu i do tyłu. Wikipedia opisuje bachatę następująco: „rozpoczynając od prawej stopy robimy chasse w prawo, czyli krok do boku prawą nogą → lewą nogą robimy krok łącząc ją z prawą → znów krok do boku prawą nogą, na liczenie 1 - 2 - 3.

Taniec zakochanych

Na 4 robimy tap lewą nogą w miejscu, czyli unosimy i delikatnie w rytmie uderzamy palcami lewej stopy w podłoże, jednocześnie wykonując ruch biodrem w lewo. Następnie robimy to samo w przeciwnym kierunku. Oczywiście tańcząc w parze, kobieta i mężczyzna robią kroki w zgodnym kierunku.” Na początku lat 80. bachata zmieniła nieco swój charakter. Stała się bardziej żywa, a prymitywne instrumenty zastąpiono gitarą elektryczną. Opuściła też granice Dominikany, robiąc coraz większą furorę na całym świecie. Prostota, brak sztywnych reguł i kroków oraz romantyczny i nieco erotyczny charakter tańca sprawił, że bachatę szybko nazwano „tańcem zakochanych” i coraz częściej spełnia rolę gry wstępnej.

A.O.

PRZECZYTAJ WIĘCEJ O TAŃCU:

Krumping - uliczne bójki czy taniec?

Taniec ducha – ostatnia nadzieja Indian

PRZECZYTAJ WIĘCEJ O TAŃCU W INNYCH SERWISACH:

Tańcz na zdrowie

Body balance - trening równowagi