Średniowieczna Rumunia – kraj powszechnie kojarzony z Vladem Palownikiem, szerzej znanym jako Drakula, to także miejsce, gdzie narodził się taniec ludowy, który został ogłoszony przez UNESCO częścią światowego dziedzictwa kultury.

Calus, nazywany także „najszybszym tańcem na świecie”, narodził się w południowej Rumunii, jako część rytuału zapewniającego urodzaj. Stanowił on też część obrzędów, które towarzyszyły nadejściu wiosny.

Taniec ten w lokalnych odmianach znany jest również w Bułgarii (Kalushar), Serbii i Mołdawii. Ze względu na podobieństwo do angielskiego Morris Dance, uważa się, że Calus dotarł na Wyspy Brytyjskie z rzymskiej Dacji (teren dzisiejszej Rumunii) za pośrednictwem Celtów, a później Gotów.

Tancerze – Calusari – ubrani są w białe spodnie i tuniki, oraz zdobione kapelusze i obuwie, przypominające mokasyny noszone przez Indian z Ameryki Północnej.

Nazwa pochodzi od rumuńskiego słowa „Cal” oznaczającego konia (łac. Caballus). Ponadto wiele elementów, takich jak skoki, podskoki, susy i piruety przypomina koński galop. Grupa tancerzy składa się z siedmiu, dziewięciu bądź jedenastu mężczyzn, wybranych i nauczanych przez starszego wiekiem przywódcę. Są uzbrojeni w maczugi i szable, a także zaopatrzeni w drewnianą głowę konia i sztandar z zatkniętymi na drzewcu roślinami leczniczymi.

Nauka trwa przez trzy tygodnie, tancerze ćwiczą w lesie, lub innych odosobnionych miejscach. Następnie Calusari w przeddzień Zielonych Świątek, zostają przyjęci przez przywódcę, wtedy też składają przysięgę, że będą przestrzegać zasad i obyczajów grupy. Stanowi to element, który miał chronić populację wioski przed chorobami. Wiele cech charakteryzujących Calus, jak np. odosobnienie w lesie, przysięga, maczugi i miecze, oraz symbolika końskiej głowy przypomina obrzędy inicjacyjne w społecznościach mężczyzn.