Indian znamy głównie z dużego i małego ekranu. Kojarzą się z bohaterstwem, odwagą i nieustępliwą walką w obronie swojej tradycji. Jednak pod koniec XIX wieku tym dzielnym ludziom pozostała już tylko modlitwa, która przybrała formę tańca zwanego Tańcem Ducha.

W latach 80. XIX wieku Indianie Ameryki Północnej zostali ostatecznie zamknięci w rezerwatach. Panował tam głód i beznadzieja, a sami Indianie nie potrafili zapomnieć swojego dawnego stylu życia.

Krąg pokoju i dobrobytu

1 stycznia 1889 roku Wovoka (ang. Jack Wilson), szaman ze szczepu Piute zamieszkującego Nevadę, miał wizję, którą przekazał swoim pobratymcom. Według niej, Indianie mieli wyrzec się przemocy, alkoholu i prowadzić uczciwe życie. Dzięki temu na świecie miał zapanować pokój i dobrobyt, jednocześnie żyjący uzyskaliby możliwość duchowego zjednoczenia ze swoimi sławnymi przodkami.

Aby przyśpieszyć ten proces, Indianie mieli co sześć tygodni tańczyć w kręgu. Sam taniec różnił się od pozostałych tym, że był raczej powolny, nie wykorzystywał żadnego akompaniamentu – oprócz śpiewu – i uczestniczyły w nim także kobiety.

Tańczący, trzymając się za ręce, poruszali się zgodnie z ruchem słońca przez pięć dni, by na koniec rytualnie obmyć się w rzece. Długość obrzędów powodowała, że dość często uczestnicy doświadczali wizji i halucynacji. Piute szybko zaakceptowali słowa Wovoki, a sam taniec nazwali „Tańcem w kręgu”.

Dzikość w ruchu

Słowa te padły na podatny grunt i wieść o nowym proroku rozprzestrzeniła się błyskawicznie, pomimo licznych barier geograficznych i językowych. Wiele plemion wysłało swoich przedstawicieli do Wovoki, aby zapoznać się z nowym proroctwem. Emisariusze wracali do swoich siedzib jako zdeklarowani zwolennicy nowego ruchu.