Małpi taniec

Tradycyjny taniec ludów zamieszkujących Bali to Kecak – zwany również „małpim tańcem”. Kilkudziesięciu tancerzy ustawionych w kręgu przy pomocy transowego śpiewu i wznoszonych rąk tworzy tło dla aktorów, którzy tańcem i pantomimą opowiadają ludowe historie. Balijskie tancerki z wachlarzami w dłoniach odprawiają sanghyang dedari, czyli taniec, dzięki któremu odstraszają nieszczęścia, choroby i śmierć. Sanghyang jaran wykonuje mężczyzna, którego opętał jaran (duch konia). Aktor wprowadzony w głęboki trans tańczy po rozżarzonych węglach.

Święty taniec Randy

Czarownica Rangda to postrach Balijczyków. Przewodzi demonom i złym mocom, które sprowadzają choroby. Potrafi rzucać urok i usypiać ludzi. Wprowadza ich w trans, by posłusznie wykonywali jej polecania. Czarownica może jednak uchronić przed złem, dlatego ludy Bali oddają jej hołd przy pomocy tańca. Przedstawia się ją zazwyczaj ubraną w płaszcz z długich siwych włosów. Ma płonący język i naszyjnik z ludzkich wnętrzności. Tańcząc, skacze wymachując dłońmi z długimi pazurami, co symbolizuje rzucanie uroku na mieszkańców wioski.

Taniec Baronga

To właśnie Barong chroni Balijczyków przed złośliwymi klątwami czarownicy Rangdy. Wcielając się w małpę, słonia lub demona, walczy z Rangdą przy pomocy tańca. Potrafi odstraszyć wszystkie złe duchy i odwrócić rzucone klątwy. Tancerz przedstawiający Baronga ma na twarzy czerwoną maskę z rogami i brodą. Aby chronić mieszkańców wioski rozpoczyna taneczną walkę z czarownicą. Na pomoc przychodzą mu uzbrojeni w sztylety mężczyźni, lecz pod wpływem klątwy rzuconej przez Rangdę wbijają ostrza we własne piersi. Tancerze padają na ziemię pokonani przez zło. Mieszkańców wioski ratuje jednak kapłan.

Taniec Ducha

To taniec, który ujrzał w jednej ze swych wizji Wovoka – religijny przywódca ludu Paiute. Indianie zamieszkujący Góry Skaliste i Prerię słynęli ze swych tanecznych popisów, podczas których wpadali w trans i kontaktowali się z duchami przodków. Tańce te trwały często po parę dni i odbywały się w kręgu. Miały cel terapeutyczny, uzdrawiały zarówno ciało, jak i duszę, rozgrzewały i dodawały czerwonoskórym wojownikom sił.

Taniec Kupały

Odprawiany w noc letniego przesilenia, w wigilię św. Jana. W świetle symbolicznych ognisk ubrane na biało panny tańczyły w kręgu aż do świtu. Przepasane magicznym zielem – bylicą, śpiewały miłosne pieśni. Ich taniec miał też za zadanie odstraszanie złych mocy. Dziewczęta składały swoim tańcem ofiarę bogom, a w zamian miały pozyskać szczęście w miłości. Zakochane pary tańczyły razem, wysoko podskakując, co miało symbolizować długość trwania ich związku. Ponieważ było to święto miłości, w pogańskich czasach tańce często kończyły się gorącymi zalotami.

Hawajskie Hula

Taniec ten jest od wieków skuteczną metodą na kontaktowanie się siłami żywiołów. Dzięki hula mieszkańcy Hawajów mogli odkryć moc Natury i połączyć się z nią. Tańcząc hula zapewniali sobie szczęście w codziennym życiu.

Bachanalia

Święto ku czci Bachusa nierozerwalnie związane było z szalonym tańcem, który doprowadzał uczestników do ekstazy, podczas której zapominali o wszelkich normach i zakazach moralnych. Uczestnicy bachanaliów, pod wpływem młodego wina zatracali się w tańcu do tego stopnia, że niejednokrotnie tracili świadomość.

PRZECZYTAJ WIĘCEJ O RYTUALNYCH TAŃCACH:

Taniec Smoka na chiński Nowy Rok

Calus - taniec z kraju Drakuli



PRZECZYTAJ O TAŃCU W INNYCH SERWISACH:

Tańcz na zdrowie

Biblijni prorocy... czyli szamani Izraela?