By opanować taniec wiedeński należy zacząć od nauki podstawowych figur, które wchodzą w jego skład. Walc wiedeński w wersji klasycznej jest tańczony na trzy (trzykrokowy), ale istnieje też wersja uproszczona – na dwa (dwukrokowy). Każdy krok wykonywany w walcu wiedeńskim posiada taką samą wartość rytmiczną. Dlatego w jego klasycznej odmianie tancerze wykonują trzy kroki, przy czym ostatni krok łączy obie stopy razem. W obu wariantach obroty dookoła sali wykonywane są w prawo w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara.

Niewątpliwie dodatkową popularność walc wiedeński zyskał dzięki tak znamienitym kompozytorom, jak Johann Strauss czy Piotr Czajkowski.

Walc angielski

Historia walca angielskiego jest nieco krótsza, niż walca wiedeńskiego i rozpoczyna się w roku 1910. Ze względu na swoją specyfikę bywa nazywany także walcem powolnym (jego kroki najczęściej są wykonywane w tempie około 30 taktów w ciągu minuty).

Cechą charakterystyczną tego tańca są obroty – zarówno w prawo, jak i w lewo – oraz zastosowanie jednotaktowego kroku zmiennego. Niektórzy twierdzą, że gdy spojrzy się na parę tańczącą walca angielskiego przypomina ona ruch łodzi płynącej po wzburzonych falach.

Ze względu na swoją prostotę i jednocześnie widowiskowość walc angielski jest bardzo często wybierany przez nowożeńców jako pierwszy taniec na weselu. Opanowanie podstawowych kroków w stosunkowo krótkim czasie jest możliwe nawet dla osób, które wcześniej nie miały styczności z tańcem.

Podstawowe kroki walca angielskiego mieszczą się w dwóch taktach. W takcie pierwszym wykonujemy krok prawą nogą do przodu (raz), potem lewą nogą do boku (dwa), a następnie łączymy prawą nogę do lewej (trzy). W takcie drugim wykonujemy lewą nogą krok do tyłu (raz), następnie prawą nogą do boku (dwa), a potem łączymy lewą nogę do prawej (trzy).

Oczywiście należy pamiętać, że najłatwiej nauczyć się tańca zapisując się na odpowiedni kurs. Tam pod okiem profesjonalisty będziemy mogli ćwiczyć i doskonalić swoje umiejętności.

Marcin Trendowicz